Tag: Postpunk

Cowbones ‎– Vox Populi Pollux (2014)

Francuski Cowbones powstał w 2008 roku w Cobonne. Skład zespołu to: Benjamin Aboulafia (wokal), Soupyan Cooper (gitara), Yakinthos Danopoulos (klawisze), Aaron Josaphat (gitara i wokal), Ethan Polychronos (perkusja i klawisze) i Rasoul Popper (perkusja i klawisze). Obecnie kapela ma w swym dorobku, niestety, tylko jeden album, o tytule „Vox Populi Pollux”. Został on wydany w 2014 roku przez label Casbah Records z Walencji. Płyta jest pełna garażowego rock’n’rolla, brudnych, trashowych gitar i klawiszy, których nie powstydziłby się sam Martin Rev z Suicide. Dopełnieniem całości są grzmiące, plemienne bębny (grają na dwa zestawy perkusyjne). Muzyka jest motoryczna, pełna zniekształconych i kwaśnych dźwięków, a przetworzony przez efekty wokal Benjamina Aboulafia brzmi syntetycznie. Na koncertach muzycy Cowbones występują w zasłaniających twarze kominiarkach i garniturach. Album polecam fanom: Suicide, The Cramps, Butthole Surfers, Chrome Cranks itd.

 

 

Continue reading

Plasmalab – Love/Life (2017)

 

Kanadyjski Plasmabal to żeńskie trio z miasta Toronto. Skład zespołu to: J. Lachance (wokal, gitara i gitara basowa), K. Hernandez (gitara basowa, wokal i gitara) i M. Dowler (perkusja). Debiutancki album „Love/Life” został wydany 1 czerwca 2017 roku przez label Bruised Tongue Records z Ottawy. Płyta zawiera 9 utworów, na których dziewczyny wymiatają niechlujnego i  zakurzonego noise punka. Dużym plusem tego wydawnictwa jest brzmienie,  jakie uzyskały Kanadyjki na „Love/Life”. Rzężącej, rozpruwającej trzewia  gitarze towarzyszy,  grzmiąca i powoli mknąca do przodu sekcja rytmiczna. Wszystko oblepione noisowy brudem, a całość dopełnia wściekły, zmanierowany  i skrzeczący wokal Jacqueline Lachance . Dla fanów: Babes in Toyland, Sonic Youth i Royal Trux. Polecam !!!

 

 

Continue reading

Deaf Wish – Lithium Zion (2018)

Deaf Wish to australijski zespół z Melbourne. Skład to: Sarah Hardiman (gitara i wokal), Jensen Tjhung (gitara i wokal), Lee Parker (gitara basowa i wokal) i Daniel Twomey (perkusja i wokal). „Lithium Zion” jest ich piątym pełnowymiarowym albumem i drugim dla Sub Pop Records, po „Pain” (2015). Płyta ukazała się 27 lipca 2018 roku i zawiera 11 wyśmienitych gitarowych piosenek. Niesamowita dawka indie rocka przepełniona jest „sonicznymi” gitarami, garażówką, punkiem, a wszystko to podane w charakterystycznym australijskim stylu. Wokalnie udzielają się tu wszyscy muzycy, ale wiodącą rolę pełnią Hardiman i Tjhung, ze swoimi łobuzersko – zadziornymi, punkowymi zaśpiewami. Dzięki takim albumom indie rock ma jeszcze prawo bytu i nie jest nudny. Warto zapoznać się z tą płytą, a jeżeli ktoś ma ochotę ich zobaczyć – grają 11 października 2018 roku w berlińskim klubie Lido, z amerykańskim Hot Snakes. Polecam dobre granie prosto z Australii.

 

 

 

Continue reading

Dairy Classics – Early Adopters (2017)

Dairy Classics to postpunkowe trio działające na londyńskiej scenie DIY. Początkowo kapela była duetem, w którego skład wchodzili: Matthew Silcox (wokal, róg altowy i perkusja) oraz Dave Moran (gitara i drugi wokal). Później dołączył do nich perkusista Harvey Brown. Muzyka z „Early Adopters” to kontynuacja ich płyty demo „Regional Features”. Nośnikiem, na którym panowie postanowili wydać pierwszy materiał jest kaseta magnetofonowa. Muzykę na „Early Adopters” nagrano w marcu 2017 roku, podczas jednodniowej sesji w Sound Savers, a wydano 28 lipca w londyńskim labelu Blank Editions Records. Na kasecie znalazło się 14 utworów utrzymanych w minimalistycznej stylistyce postpunkowej. Anglicy zahaczają w swej twórczości równocześnie o no wave, gdzie szarpana nerwowo gitara rozjeżdża się, dając efekt rozstrojenia. Smaczku dodaje nietypowy dla takiego gatunku muzycznego instrument, czyli róg altowy, który słyszymy w kilku numerach. Muzyka Dairy Classics nie jest może odkryciem, ale sprawia mi sporo radości i polecam ją wszystkim z czystym sumieniem.

 

 

 

Continue reading

Primitive Knot – Touch Me Not (2018)

Primitive Knot powstał pod koniec 2014 roku w Manchesterze. Twórcą jednoosobowego projektu jest niejaki Mainman Jim, który na występy koncertowe dobiera sobie muzyków, takich jak np. Jack Reid (Jack Reid and the Black Whip). Nowe wydawnictwo Primitive Knot „Touch Me Not” ukazało się 3 kwietnia 2018 roku w undergroundowym, francuskim labelu Solar Asceticists Productions. Wytwórnia wydaje muzykę z kręgu black i doom metalu, a nośnikiem są kasety magnetofonowe. Primitive Knot prezentuje 8 utworów utrzymanych w konwencji space rocka i motorycznego black metalu. Podobnie, jak Finowie z Oranssi Pazuzu, Jim szuka inspiracji w psychodelicznym rocku lat 70, a także w cyber postpunku, krautrocku, industrialu i wczesnym brudnym black metalu. Automat perkusyjny nadaje tempo międzygalaktycznym podróżom, a schowany wokal jest kosmiczno – przestrzenny. Muzyka dla fanów Hawkwind, Chrome, Oranssi Pazuzu i The Cosmic Dead. Polecam dobre dźwięki z Anglii.

 

 

Continue reading