Kategoria: Vol. 9: To taki postpunk czyli postpunkowe granie

Sinking Suns – Death Songs (2016)

Sinking Suns to amerykańskie trio powstałe w 2007 roku w mieście Madison, w stanie Wisconsin. Początkowo zespół tworzyli: Dennis Ponozzo – gitara basowa i wokal, (ex Below the Sound) i Scott Udee (gitarzysta). W 2009 roku, po serii nagrań w piwnicy, projekt rozwinął się w pełnoprawny zespół, do którego podczas występów na żywo dołączał perkusista Gabe Johnson. „Death Songs” to ich drugi pełnowymiarowy album wydany własnym sumptem 29 lipca 2016 roku. Znalazło się na nim 9 numerów. Muzycznie chłopaki obracają się w klimatach mrocznego postpunka i noise rocka lat 80 – 90. Słychać u nich spory wpływ australijskiego punk bluesa, doszukać można się nawet brzmień surf. Polecam zapoznać się z ich muzyką. Mnie się spodobali.

 

Continue reading

Viagra Boys – Consistency Of Energy EP (2016)

Viagra Boys to szwedzka kapela ze Sztokholmu. Zespół stworzony przez muzyków takich kapel jak Pig Eyes i Le Big Bird. Spory, siedmioosobowy skład stanowią: Benke, Benis, Tor, Sebbe, Martin, Rasmus i Konie. Consistency Of Energy to ich debiutancka epka z czterema utworami, wydana 11 października 2016 roku, przez dwa labele Kosmos Recordings i Push My Buttons. Nazwę chłopaki dali sobie beznadziejną, ale ich muzyka jest miłym zaskoczeniem. Materiał zawarty na epce to motoryczny postpunk na dwa zestawy perkusyjne z klawiszem i saksofonem. Motoryka a’la Neu ! podlana jest psycho – tripem Butthole Surfers, słychać tu także fascynację krautrockowym postpunkiem serwowanym przez legendarnych The Fall, a wokal przypomina mi Matta Korvette z Pissed Jeans. Postpunk i krautrock to obszary po jakich poruszają się Szwedzi. Płyta wydana w zeszłym roku i na razie cisza. Mam nadzieję, że nie rozpadli się i coś jeszcze nagrają, bo muzyka naprawdę wciąga. Polecam ten szwedzki zespól ze straszną nazwą, bo wart jest posłuchania.

 

 

 

Continue reading

The Intima ‎– Peril And Panic (2003)

The Intima ‎ to kapela z miasta Olympia w stanie Waszyngton. Niestety – nieistniejąca od 2003 roku. Kapelę tworzyli: Andrew Neerman (wokal, gitara), Nora Danielson (skrzypce, wokal), Themba Lewis (gitara basowa) i Alex Neerman (perkusja) oraz Kyla Cech (skrzypce, 2003). Swój jedyny duży album wydali 7 lutego 2003 roku, dla Slowdance Records na płycie cd, a na winylu w Collective Jyrk Records Zum Records. Mają na koncie także minialbum „Under The Wire” (2002), epkę „No Lullaby For Sleep”, jednego singla „From Exile” (2001) i split z Soeza z 2004 roku. Zawierający 10 utworów album „Peril And Panic” to mikstura politycznego postpunka i folku, a wszystko podlane jest nutą melancholii . Pierwsze skojarzenie, jakie mi się narzuca to The Ex i holenderska scena avant punkowa lat 80, ale fani kapel: Dirty Three, Godspeed You Black Emperor i Unwound też mogą być zainteresowani takim graniem. Polecam polityczny punk ze skrzypcami !!!

 

 

Continue reading

Le Prince Harry – Synthetic Love (2017)

Le Prince Harry to stworzony w 2006 roku belgijski duet z miasta Liège. Trzon zespołu stanowią obecnie: Cul d’ACIER „Beton Mortel” (gitara, wokal i syntezator) i Swiff Ball „Allan Snon” (gitara basowa, syntezator, maszyny). Wcześniej grał z nimi perkusista Gérald. Mają na swym koncie debiutancki krążek ” It’s Getting Worse” (2012) i split z kanadyjską dance punkową kapelą Duchess Says. Drugi album bandu wydany został 17 maja 2017 roku, dla parysko – brukselskiej wytwórni Teenage Menopause Records. Jest tutaj 11 numerów, które krótko można określić jako mieszankę zniekształconych analogowych syntezatorów z buczącym postpunkowym basem i kłującą ,zimną, metaliczną gitarą oraz maszynowymi beatami. W dwóch utworach wystąpiła na wokalu gościnnie Emma Wahlgren ze szwedzkiego duetu The Guilt. Jeden z utworów „We Are The Public” to cover szkockiej formacji electropunkowej Motomark. 16 czerwca Belgowie zagrali w warszawskim Pogłosie, w ramach wydarzenia pod nazwą „Old Skull” (rekomenduję koncerty z tego cyklu – byłem i nie zawiodłem się). Zdecydowanie polecam nowy album Belgów – dla fanów syntetycznego punka to pozycja nie do odrzucenia !!!

 

 

Continue reading

Stickers – Joy (2016)

Stickers pochodzą z miasta Seattle, Washington. W skład kapeli wchodzą dwie dziewczyny i dwóch kolesi: Gabi Page-Fort  (wokal i saksofon),  Colin Dawson (guitara),  Troy Ayala (gitara basowa) i Emily Denton (perkusja). „Joy” to ich drugi album po „Swollen” (2014) wydany 4 kwietnia 2016. Na którym znalazło się 11 utworów. Cały ten album został nagrany i zmiksowany przez Erik Krwi w studiach  Chemical X i Black Space w Seattle, a masteringiem zajął się Adam Straney. Muzycznie ekipa z Seattle porusza się w klimatach postunkowych, zmieszanych z nowojorskim no wave za sprawą odjechanego saksofonu Gabi. Beznamiętny, niski, krzyczany lub momentami melorecytujący  wokal Gabi jest przerywany granymi przez nią freejazzowymi partiami saksofonu, bas jak to w postpunku mocno wysunięty do przodu i rozjechana, hałasująca gitara dają mi skojarzenie jakby to było  jam session  Siouxsie and the Banshees  i Teenage Jesus and the Jerks, które mogłoby się kiedyś odbyć w latach 80 w Nowym Jorku. Płyta warta polecenia, bo ja nią  zachwyciłem się po parokrotnym przesłuchaniu. Warto zainteresować się takim graniem i zapraszam do odsłuchów.

 

 

Continue reading